اگه همه اينقدر بزرگ مي شدن، دياي ما يه جور ديگه بود، خيلي متفاوت،خيلي بهتر...

در ضمن:

دل آدم هاي بزرگ بايد خيلي بزرگ باشه. اون قدر که با اومدن دو سه تا طو فان و غرق شدن چندتا کشتي فوري آبش سرازير نشه.

دل تو چقدر بزرگه؟ اونقدر بزرگ هست که با غرق شدن چندتا کشتي پُر نشه و بتوني خدارو توش جا بدي؟!...

آخه معمولاً ‏خدا تو دلهايي مياد که از بزرگ بودن اونها مطمئن باشه.

خدا با فرستادن چند طوفان و غرق کردن چند کشتي از بزرگ بودن دل تو مطمئن مي شه. اگه يه خورده صبر کني خدا رو کنارت مي بيني. به شرطي که گرد و غبار اون طوفانها تو چشمت نره و جلوي چشمت رو نگيره.