اگر ماه بودم به هرجا که بودي

سراغ تو را از خدا مي گرفتم                                   

وگر سنگ بودم به هرجا که بودي

سر رهگذار تو جا مي گرفتم

اگر ماه بودي(به صد ناز) شايد

شبي بر لب بام من مي نشستي

وگر سنگ بودي به هرجا که بودم

مرا مي شکستي مرا مي شکستي!

«فريدون مشيري»

ولي مشکل اينجاست که:

ما ماه نيستيم که بتونيم سراغ اون رو از خدا بگيريم،

سنگ هستيم ولي نمي دونيم از کجا عبور مي کنه که سر رهگذارش قرار بگيريم،

ماه هست ولي بام ما شايستگي اون رو نداره که حتي با هزار ناز هم بياد لبش بشينه،

سنگ نيست ولي تا حالا دل خيلي ها خيلي براش شکسته!

نمي دونم چند نسل آدم هاي روي زمين بايد جاهاشون رو باهم عوض کنن و چند دهه بايد بگذره تا آدم هايي بيان که شايستگي درک و ميزباني از او رو پيدا کنن...

أميرالمؤمنين(عليه السلام) پدر مهربون ما مي گن که: زمين از حجّت خدا(امام) خال نمي مونه. امِا خداوند، به علّت ستمگري انسان ها و زياده رَويشون در گناه، اونها رو از وجود حجّت در ميانشون بي بهره مي کنه.(غيبت نعماني، ترجمه، ص202).

 مي دونيد، نکته ي وحشتناک اينجاست که:

پيامبر گرامي اسلام(صلي الله عليه و آله) خود و اميرالمومنين(عليه السلام) را پدران امت معرفي کرده اند(أنا و عليٌ أبوا هذه الاُمّة). نا گفته پيداست که دل سوزي پدر معنوي براي فرزندان خود حدي ندارد و در هيچ شرايطي جدا شدن از آن ها را تحمل نمي کند. اما ناسپاسي اين فرزندان را ببينيد که قدر پدران مهربان خود را نشناختند و چنان در وادي انحراف پيش رفتند که يازده تن از رهبران آسماني خود را شهيد کردند...

اين يعني چي؟ يعني اين که اين فرزندان هنوز ناسپاس هستند؟ هنوز قدر پدر مهربان خود را نشناخته اند؟ هنوز در وادي انحراف پيش مي رن؟ و در صورت ظهور دوازدمين رهبر آسماني او رو هم به شهادت مي رسونن؟

اگر واقعاً اين طوره که خيلي وحشتناکه...هرچي زودتر با يد يه فکري به حال خراب خودمون بکنيم...

...أللهم اکشف هذه الغمّة عن هذه الأمّة بحضوره و عجّل لنا ظهوره...