سومي هاي ساجدات

بت خود را شكست

سومي هاي هدي — Thu, 03 Apr 2008 19:01:00 GMT

بت عاشق مي شود

بت بزرگ به پاي خدا افتاده بود و گريه مي کرد؛ زيرا هرگز نتوانسته بود دعايي را مستجاب كند و معجزه‌اي را برآورده. زيرا شادمان نمي‌شد از پيشكش‌هايي كه به پايش مي‌ريختند و قرباني‌هايي كه برايش مي‌آوردند. زيرا دلتنگ كوهي بود كه از آن جدايش كرده بودند و بيزار از آن تيشه كه تراشش داده بود و ملول از آنان كه نامي برايش گذاشته بودند و ستايشش مي‌كردند. بت بزرگ گريه مي‌كرد؛ زيرا مي‌دانست نه بزرگ است و نه باشكوه و نه مقدس.
همه به پاي او مي‌افتادند و او به پاي خدا. همه از او معجزه مي‌خواستند و او از خدا. همه براي او مي‌گريستند و او براي خدا.
او بتي بود كه بزرگي نمي‌خواست. عظمت و ابهت و تقدس نمي‌خواست. نام نمي‌خواست و نشان نمي‌خواست.
او گريه مي‌كرد و از خدا تبر مي‌خواست، شكستن و فرو ريختن مي‌خواست. خدا اما دعايش را مستجاب نمي‌كرد.
هزار سال گذشت. هزاران سال.
و روزي سرانجام خداوند تبري فرستاد بي‌ابراهيم.
و آن روز بت بزرگ بيش از هر بار گريست، بلندتر از هر روز. زيرا دانست كه ابراهيمي نخواهد بود. زيرا دانست كه از اين‌پس او هم بت است و هم ابراهيم.
- خدايا، خدايا، خدايا چگونه بتي مي‌تواند تبر بر خود بزند؟ چگونه بتي مي‌تواند خود را درهم شكند و خود را فرو ريزد؟ چگونه، چگونه، چگونه؟
خدايا، ابراهيمي بفرست، خدايا ابراهيمي بفرست، خدايا ابراهيمي... خدا اما ابراهيمي نفرستاد.
بي‌باكي و دليري و جسارتي اما فرستاد، ابراهيم‌وار.
و چه بزرگ روزي بود آن روز كه بتي تبر بر خود زد و خود را شكست و خود را فرو ريخت.
مردمان گفتند: اين بت نبود، سنگي بود سست و خاكي بود پراكنده، پس نامش را از ياد بردند و تكه‌هايش را به آب دادند و خاكه‌هايش را به باد.
و ديگر كسي نام او را نبرد، نام آن بتي را كه خود را شكست.
اما هنوز هم صداي شادي او به گوش مي‌رسد، صداي شادي آن مشت خاك كه از ستايش مردمان رهيد. صداي او كه به عشق و شكوه و آزادي رسيد.صداي بت بزرگي که خود را شکست

چهار شنبه ها

سومي هاي هدي — Tue, 11 Mar 2008 18:51:00 GMT

بازم دوباره چهار شنبه ها رسيد بهترين روز چون ورزش داريم با خانم اعتمادي جان كه يكم سخت مي گيره ولي حداقل خبري از پرسش و چرت زدن سر كلاس خبري نيست ولي بهتر از همه روزهاست چون تفسير هم داريم وهمه هم علاقمند سوال هاي مچهول توي ذهن كه از خانم حكيم جوادي بپرسند تا خانم درس نپرسه از همه ي اين ها بگذريم پنج شنبه دو زنگ بيكاريم و از شنبه به بعد خانم مهدي پور نمي ياد و بازم بيكاريم شايد بهتر از اين پيدا نشه و به اميد روزي كه تمام روزها زنگورزش باشد با خانم اعتمادي. چي ميشه چنين بشه

پست ويژه

سومي هاي هدي — Thu, 06 Mar 2008 18:26:00 GMT

آخخخخخ كه عجب هفته اي بود اين هفته. مدرسه نگو...مدرسه نگو... ولي انگار نمي شه آخرش بايد بهش بگي همون مدرسه. ولي اين مدرسه يا حداقل اين هفته ي اين مدرسه انصافا با همه ي مدرسه هاي ديگه فرق داره. خودتون مي خونيد بعد مي فهميد كه چرا اين قدر داغم...

چهارشنبه: بهمون گفتن ساعت سوم مهمون داريم. همه خوشحال شدن بالاخره رفتن يه زنگ اون هم تو اين وانفساي امتحانا خودش غنيمته ولي من خيلي ناراحت شدم چون زنگي رو كه يك هفته انتظارش رو مي كشيدم داشتم از دست مي دادم. زنگ تفسير از اون مهمتر دبير تفسير استاد گرامي سركار خانم حكيم جوادي. بالاخره زنگ سوم شد و رفتيم نمازخونه ولي اصلا باورمون نمي شد حدس مي زنيد مهمون مون كي بود؟ حاج آقاي صديقي مهمونمون بودن اصلا باورمون نمي شد همون حاج آقاي صديقي كه هميشه از تو تلوزيون مي ديديمشون حالا رو سن توي مدرسه ي هدي بودن. آخ اي كاش مي شد صحبتهاشون رو اينجا نوشت. مثل هميشه خيلي قشنگ، مفيد، تأثير گذار و انسان ساز صحبت كردن كوچكترين چيزي كه مي تونم از اون همه صحبت قشنگ براتون بگم اينه كه در روايتي هست كه:

زماني كه خداوند براي بنده اش خير اراده كند، او را فقيه در دين و زاهد در دنيا ميكند و عيوب بنده را بر خود بنده نشان مي دهد.

حالا اينكه فقيه به چه معناست و زهد يعني چي اينها ديگه بماند.

پنجشنبه: سر كلاس فن سخنوري يه دفعه خانم جهاني (معاون) در رو باز مي كنن و مي گن خانمها با چادر بفرماييد نماز خونه. چه خبره؟ چي شده؟ كي اومده؟ آقا وارد نمازخونه شديم بگو چه فرشته هايي ديديم. چيزي حدود سي تا زن لبناني، پير و جوون،‏ اومده بودن تو نمازخونه ي دبيرستان هدي. اون خانمهاي لبناني همه يا مادر، يا خواهر، يا فرزند و يا همسر شهداي جنگ سي و سه روزه ي پارسال بودن. جنگي كه انصافا براي اسرائيلي ها چيزي جز رسوايي نداشت. چار، پنج نفر از اونها اومدن برامون صحبت كردن و يكي از همون لبناني ها ولي مرد ترجمه مي كرد. آقا اينها يه دنيا آرامش بودن. يكي از اونها تك پسر 17 ساله اش رو تو جنگ از دست داده بود. اون با افتخار از اين افتخار آفريني پسر عزيزش صحبت مي كرد و خم به ابرو نمي آورد درحالي كه اشك اكثر بچه ها رو در آورده بود. زن ديگه اي داشت صحبت مي كرد درباره ي از دست دادن شوهرش بعد از گذشت 8 ماه از ازدواج شون. اون دختر جوون فقط 24 سال داشت ولي با استقامتي بي نظير صحبت مي كرد. باور كنيد من خودم آدمي هستم كه اگر فرد ديگه اي از استقامت اينها برام صحبت مي كرد اون رو به پاي بازي با الفاظ مي ذاشتم و اصلا حرفش رو باور نمي كردم ولي اين دفعه من اين آدم ها ي بي نظير رو از نزديك و با چشم هاي خودم ديدم. بهتون حق مي دم اگر حرفهاي من رو باور نكنيد و بگيد دوباره از اين حرفها ي كليشه اي ولي ازتون خواهش مي كنم باور كنيد اونها دنياي آرامش بودن. به جرأت مي گم اونها اصلا از شهادت عزيزانشون ناراحت نبودن. اونها از جاي امن عزيزانشون و روسفيدي اونها پيش خدا و اسوه ي شهادت امام حسين(عليه السلام) مطمئن بودن.

نكته ي جالبي كه تو صحبت همه ي اونها بود اين بود كه اونها حقيقتا صبر رو از حضرت زينب(سلام الله عليها) ياد گرفته بودن. واي خدا ايكاش مي شد فيلمش رو از مدرسه گرفت و روي وبلاگ گذاشت تا بقيه هم بدونن اونها مسلمون هاي واقعي بود. اونها حقيقتا فرشته بودن...

چي بگم خوبه؟...

سومي هاي هدي — Thu, 06 Mar 2008 18:18:00 GMT

آخخخخخ كه عجب هفته اي بود اين هفته. مدرسه نگو...مدرسه نگو... ولي انگار نمي شه آخرش بايد بهش بگي همون مدرسه. ولي اين مدرسه يا حداقل اين هفته ي اين مدرسه انصافا با همه ي مدرسه هاي ديگه فرق داشت. خودتون مي خونيد بعد مي فهميد كه چرا اين قدر داغم...البته بعضي روزهاش فقط براي من فوق العاده بود بعضي روزهاشم براي همه ي بچه ها...

شنبه: م.ي خيلي باصفاس(خودم رو ميگم) روزي كه تو مدرسه نخوابه اون روز حتما كم خوابي مي گيره. آقا ما شنبه زنگ آخر سركلاس روانشناسي بعد از اينكه خانم رجبي ازم درس پرسيد و سؤال ها رو همه يكي در ميون جواب دادم بقيه ي زنگ رو دربست خواب تشريف داشتم. خوشمزه ش اينجاست كه وقتي خانم مي خواست شروع كنه درس دادن ا.م من رو بيدار كرد. خانم رجبي بهش گفت ولش كن بذار راحت باشه. آقا من هم كه از خدا خواسته وقتي اين حرف خانم رو شنيدن با كمال پر رويي بازم سرم رو روي ميز گذاشتم و گرفتم خوابيدم آقا وقتي بيدار شدم ديدم زنگ خورده و نصف بچه ها رفتن بيرون.اِ..اِ..اِ..يكي نيست به اين دختر بگه خپل! خانم يه چيزي مي گه تو چرا جدي مي گيري؟(ولي انصافا خواب سر كلاس صفايي داره كه تا تجربه نكني نمي فهمي چي ميگم.آزمايش كن!)

يكشنبه:آقا ما يه روز هِي براي دبير رياضي مون دعا كرديم گفتيم خانم ايشّالله بريد كربلا، ولي اصلا فكر نمي كرديم خدا اينقدر جدي بگيره. چه حالي ميده يه روز دو زنگ عربي داشته باشيد،‏ دوزنگ رياضي اون وقت دبير رياضي تون گذاشته باشه رفته باشه عتبات(محض آرامش اعصاب از دست افرادي مثل من) ولي حال گيريش اون جاست كه ببينيد يه زگتون رو دبير فلسفه منطق تون گرفته اون وقت توهم دقيقا همون يه زنگ خوابت بياد ولي مگر مي شه سر كلاس هاي خانم صفري خوابيد. خلاصه اون يه زنگ خيلي سخت گذشت. ولي خودمونيم ها جاي خانم همتايي(دبير رياضي) خيلي خالي بود.

دوشنبه:امروز جز اينكه مانند روال سابق از سرويس جا موندم اتفاق ديگه اي نيفتاد فكر كنم خودم حواسم نبوده صدقه دادم. حالا بقيه ي روزها رو بچسب...........

سه شنبه: امروز روز برگزاري دومين همايش (در سايه سار زينب سلام الله عليها) است. اين يعني دو زنگ ادبيات و حفظ قرآن پَر. آقا چيزي حدود صد يا صد و پنجاه نفر از مدارس ديگه مهمون داشتيم. من و ف.ن و ف.ا دم در بوديم و مسئوليت خطير خوش آمد گويي به مهمون ها رو داشتيم. وقتي همايش تموم شد و مهمون ها داشتن مي رفتن هم ناراحت شدم هم خوشحال . خوشحال شدم از اينكه مثل اينكه از محيط مذهبي مدرسه خيلي خوششون اومده بود و حداقل يه خورده ذهنيت مذهبيهاي خشكه مقدس از ذهنشون بيرون رفته ولي ناراحت شدم از اينكه رفتن اون ها به معني رفتن ما سر كلاس بود..

روزهاي چهار شنبه و پنج شنبه واقعا ويژه بود به خاطر همين هم توي يه پست ويژه مي نويسم.

ماه و سنگ

سومي هاي هدي — Wed, 05 Mar 2008 17:50:00 GMT

اگر ماه بودم به هرجا که بودي

سراغ تو را از خدا مي گرفتم

وگر سنگ بودم به هرجا که بودي

سر رهگذار تو جا مي گرفتم

اگر ماه بودي(به صد ناز) شايد

شبي بر لب بام من مي نشستي

وگر سنگ بودي به هرجا که بودم

مرا مي شکستي مرا مي شکستي!

«فريدون مشيري»

ولي مشكل اينجاست كه:

ما ماه نيستيم كه بتونيم سراغ اون رو از خدا بگيريم،

سنگ هستيم ولي نمي دونيم از كجا عبور مي كنه كه سر رهگذارش قرار بگيريم،

ماه هست ولي بام ما شايستگي اون رو نداره كه حتي با هزار ناز هم بياد لبش بشينه،

سنگ نيست ولي تا حالا دل خيلي ها خيلي براش شكسته!

نمي دونم چند نسل آدم هاي روي زمين بايد جاهاشون رو باهم عوض كنن و چند دهه بايد بگذره تا آدم هايي بيان كه شايستگي درك و ميزباني از او رو پيدا كنن...

أميرالمؤمنين(عليه السلام) پدر مهربون ما مي گن كه: زمين از حجّت خدا(امام) خال نمي مونه. امِا خداوند، به علّت ستمگري انسان ها و زياده رَويشون در گناه، اونها رو از وجود حجّت در ميانشون بي بهره مي كنه.(غيبت نعماني، ترجمه، ص202).

مي دونيد، نكته ي وحشتناك اينجاست كه:

پيامبر گرامي اسلام(صلي الله عليه و آله) خود و اميرالمومنين(عليه السلام) را پدران امت معرفي كرده اند(أنا و عليٌ أبوا هذه الاُمّة). نا گفته پيداست كه دل سوزي پدر معنوي براي فرزندان خود حدي ندارد و در هيچ شرايطي جدا شدن از آن ها را تحمل نمي كند. اما ناسپاسي اين فرزندان را ببينيد كه قدر پدران مهربان خود را نشناختند و چنان در وادي انحراف پيش رفتند كه يازده تن از رهبران آسماني خود را شهيد كردند...

اين يعني چي؟ يعني اين كه اين فرزندان هنوز ناسپاس هستند؟ هنوز قدر پدر مهربان خود را نشناخته اند؟ هنوز در وادي انحراف پيش مي رن؟ و در صورت ظهور دوازدمين رهبر آسماني او رو هم به شهادت مي رسونن؟

اگر واقعاً اين طوره كه خيلي وحشتناكه...هرچي زودتر با يد يه فكري به حال خراب خودمون بكنيم...

...أللهم اكشف هذه الغمّة عن هذه الأمّة بحضوره و عجّل لنا ظهوره...